ตอนเด็กทุกๆคนคงมีความฝันอยากเป็นอย่างนั้นอยากเป็นอย่างนี้ สำหรับฉันตอนเด็กๆฉันก็มีความฝัน อยากเป็นคุณครูตอนเรียนอยู่ชั้นอนุบาล แต่เมื่อฉันเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาฉันก็มีความฝันอยากเป็นคุณหมอ แต่เมื่อย่างก้าวเข้าสู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นฉันมีความรู้สึกว่าฉันไม่ชอบเรียนวิชาวิทยาศาสตร์สักเท่าไร พอมาศึกษาต่อในชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ฉันจึงเลือกศึกษาต่อในสายภาษา-คณิต เพราะฉันรู้สึกว่าคณิตศาสตร์และภาษาเป็นอะไรที่ใช่ตัวฉันมากกว่า และสายนี้ยังไม่ต้องคร่ำเคร่งกับวิชาวิทยาศาสตร์ อันเป็นวิชาที่ฉันไม่ชอบอีกด้วย ทำให้ความใฝ่ฝันที่อยากเป็นหมอของฉันต้องล้มเลิกความคิดไป จนมาถึงตอนนี้เกือบจะสุดปลายทางแล้วที่ต้องเลือกว่าจะเลี้ยวไปทางไหน ทางไหนที่เป็นทางที่เราต้องการอย่างแท้จริง ทางไหนที่จะเป็นอาชีพที่เรารัก เป็นอาชีพที่เราอยากทำ เป็นอะไรที่เราทำได้ดีทีสุด หรือเป็นอะไรที่ความสามารถของเรามีอยู่ เป็นอะไรที่ตรงกับบุคลิกของเรา สิ่งนี้นี่เองจะเป็นสิ่งที่จุนเจือตัวเองและครอบครัว เป็นสิ่งที่ฉันรักและทำมันไปตลอดชีวิต เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันมีความมั่นคงในชีวิต ซึ่งที่กล่าวถึงทั้งหมดนี้ ฉันกำลังกล่าวถึง คือ "อาชีพผู้พิพากษา" ซึ่งเป็นอาชีพที่ฉันมีความใฝ่ฝันอยู่ในขนาดนี้ ฉันคิดว่าอาชีพนี้แหล่ะที่จะทำให้ฉันมีความมั่งคงในอนาคต เป็นอาชีพที่ฉันจะทำได้ไปตลอดชีวิตเพราะตรงกับบุคลิกของฉัน คือ ฉันชอบการอ่าน การเขียน ชอบจดบันทึก ชอบความยุติธรรม รักความถูกต้อง ซึ่งอาชีพผู้พิพากษา นี้ที่ฉันคิดว่าทำให้เกิดความยุติธรรมในสังคม ได้ช่วยเหลือผู้ที่เดือดร้อนให้ได้รับความเป็นธรรม
สิ่งนี้เป็นเพียงแค่ความใฝ่ฝันของฉันซึ่งฉันยังไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงขึ้นก็เป็นได้ แต่สำหรับฉัน ณ เวลานี้ อาชีพในอนาคตที่ฉันใฝ่ฝันยังเป็นอาชีพผู้พิพากษาอยุ่ ซึ่งฉันจะทำตอนนี้ให้ดีที่สุด เพื่ออนาคตที่ดี และเพื่อสิ่งนี้ที่ฉันรัก
